مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ۝١

واى بر هر بدگوى عيبجويى،

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ۝٢

كه مالى گرد آورد و برشمردش.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ۝۳

پندارد كه مالش او را جاويد كرده،

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ۝٤

ولى نه! قطعاً در آتش خردكننده فرو افكنده خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ۝٥

و تو چه دانى كه آن آتش خردكننده چيست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ۝٦

آتش افروخته خدا[يى‌] است.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ۝۷

[آتشى‌] كه به دلها مى‌رسد.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ۝۸

آنان را در ميان فرامى‌گيرد.

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ۝۹

[آتشى كه‌] در ستونهايى دراز است.