مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ۝١

واى بر كم‌فروشان.

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ۝٢

آنان كه چون از مردم كيل مى‌ستانند آن را پُر مى‌كنند؛

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ۝۳

و چون براى مردم مى‌پيمايند يا مى‌كشند از آن مى‌كاهند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ۝٤

آيا اينان نمى‌دانند كه زنده مى‌شوند.

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ۝٥

در آن روز بزرگ؟

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٦

روزى كه مردم به پيشگاه پروردگار جهانيان مى‌ايستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ۝۷

آگاه باشيد كه اعمال بدكاران مكتوب در سِجّين است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ۝۸

تو چه مى‌دانى كه سجين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝۹

كتابى است نوشته.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ۝١۰

در آن روز واى بر تكذيب‌كنندگان:

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝١١

آنان كه روز جزا را دروغ انگاشتند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ۝١٢

و آن روز را جز متجاوزى گناهكار دروغ نينگارد.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

چون آيات ما بر او خوانده شد، گفت: افسانه‌هاى پيشينيان است.

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ۝١٤

حقا، كه كارهايى كه كرده بودند بر دلهاشان مسلط شده است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ۝١٥

حقا، كه در آن روز از پروردگارشان محجوب باشند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ۝١٦

پس ايشان به جهنم درآيند.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۝١۷

و آنها را گويند: اين است آنچه دروغش مى‌شمرديد.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ۝١۸

حقا، كه اعمال نيكان در عِلّيّين مكتوب است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ۝١۹

و تو چه مى‌دانى كه عِلّيّين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝٢۰

كتابى است نوشته،

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢١

كه مقربان خدا در آن مى‌نگرند.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ۝٢٢

هر آينه نيكان در نعمتند،

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝٢۳

بر تختها نشسته و نظاره مى‌كنند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ۝٢٤

بر چهره‌هاشان طراوت نعمت را بشناسى.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ۝٢٥

از شرابى خالص كه بر سر آن مُهر نهاده‌اند سيراب مى‌شوند.

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ۝٢٦

مُهر آن از مشك است و پيشدستى‌كنندگان در آن بر يكديگر پيشدستى مى‌كنند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ۝٢۷

آميزه آن تَسنيم است.

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢۸

چشمه‌اى است كه مقربان خدا از آن مى‌آشامند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ۝٢۹

گناهكاران به مؤمنان مى‌خنديدند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ۝۳۰

و چون بر آنها مى‌گذشتند، به چشم و ابرو اشاره مى‌كردند.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ۝۳١

و چون نزد كسانشان بازمى‌گشتند، شادمانه بازمى‌گشتند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ۝۳٢

و چون آنان را مى‌ديدند، مى‌گفتند كه اينان گمراهند.

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ۝۳۳

و حال آنكه آنان را به مواظبت اعمال مؤمنان نفرستاده بودند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ۝۳٤

و امروز مؤمنان به كافران مى‌خندند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝۳٥

بر تختها تكيه زده‌اند و مى‌نگرند.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ۝۳٦

آيا كافران برابر اعمالشان پاداش يافته‌اند؟