مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١

چون قيامت واقع شود،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

كه در واقع‌شدنش هيچ دروغ نيست،

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ۝۳

گروهى را خواركننده است و گروهى را برافرازنده.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ۝٤

آنگاه كه زمين به سختى بلرزد،

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ۝٥

و كوه‌ها به تمامى متلاشى شوند،

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ۝٦

و چون غبارى پراكنده گردند،

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ۝۷

شما سه گروه باشيد:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝۸

يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝۹

ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۝١۰

سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتاده‌اند.

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝١١

اينان مقرّبانند،

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

در بهشتهاى پرنعمت.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

گروهى از پيشينيان،

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝١٤

و اندكى از آنها كه از پى آمده‌اند،

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ۝١٥

بر تختهايى مرصّع،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۝١٦

روبروى هم بر آنها تكيه زده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ۝١۷

پسرانى همواره جوان گردشان مى‌چرخند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ۝١۸

با قدحها و ابريقها و جامهايى از شرابى كه در جويها جارى است.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١۹

از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند.

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢۰

و ميوه‌هايى كه خود برمى‌گزينند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

و گوشت پرنده هر چه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ۝٢٢

و حوران درشت چشم،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢۳

همانند مرواريدهايى در صدف.

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

همه به پاداش كارهايى كه مى‌كرده‌اند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

در آنجا نه سخن لغو شنوند و نه گناه‌آلود.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ۝٢٦

جز يك سخن: سلام، سلام.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢۷

اما اصحاب سعادت، اصحاب سعادت چه حال دارند؟

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ۝٢۸

در زير درخت سدر بى‌خار،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ۝٢۹

و درخت موزى كه ميوه‌اش بر يكديگر چيده‌شده،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ۝۳۰

و سايه‌اى دايم،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ۝۳١

و آبى همواره جارى،

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ۝۳٢

و ميوه‌اى بسيار،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ۝۳۳

كه نه منقطع مى‌گردد و نه كس را از آن باز دارند.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ۝۳٤

و زنانى ارجمند.

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ۝۳٥

آن زنان را ما بيافريديم، آفريدنى.

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝۳٦

و دوشيزگان ساختيم.

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ۝۳۷

معشوق همسران خويشند،

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۳۸

براى اصحاب سعادت.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۳۹

گروهى از پيشينيان،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۰

و گروهى كه از پى آمده‌اند.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

اما اصحاب شقاوت، اصحاب شقاوت چه حال دارند؟

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ۝٤٢

در باد سموم و آب جوشانند.

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ۝٤۳

در سايه‌اى از دود سياه،

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

نه سرد و نه خوش،

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

اينان پيش از اين در ناز و نعمت بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

و بر گناهان بزرگ اصرار مى‌ورزيدند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤۷

و مى‌گفتند: آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم باز هم ما را زنده مى‌كنند،

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤۸

يا نياكان ما را؟

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۹

بگو: همه را، آنان كه از پيش بوده‌اند و آنها كه از پى‌شان آمده بودند،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝٥۰

همه در وعده‌گاه آن روز معين خواهند بود.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ۝٥١

آنگاه شما اى گمراهان تكذيب‌كننده،

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ۝٥٢

از درختان زقّوم خواهيد خورد.

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٥۳

و شكمهاى خود را از آن پر خواهيد كرد.

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ۝٥٤

و بر سر آن آب جوشان خواهيد نوشيد.

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ۝٥٥

چنان مى‌نوشيد كه شتر تشنه آب مى‌نوشد.

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

اين است غذايشان در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥۷

ما شما را آفريده‌ايم؛ پس چرا تصديق نمى‌كنيد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ۝٥۸

آيا آن منى را كه برون مى‌ريزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ۝٥۹

آيا شما او را مى‌آفرينيد يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٦۰

ما مرگ را بر شما مقدر ساختيم و ناتوان از آن نيستيم كه‌

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ۝٦١

به جاى شما قومى همانند شما بياوريم و شما را به صورتى كه از آن بى‌خبريد از نو بيافرينيم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

شما از آفرينش نخست آگاهيد؛ چرا به يادش نياوريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ۝٦۳

آيا چيزى را كه مى‌كاريد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

آيا شما مى‌رويانيدش يا ما روياننده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

اگر مى‌خواستيم خاشاكش مى‌ساختيم تا در شگفت بمانيد.

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ۝٦٦

گويند: ما ثروت بر باد دادگانيم؛

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ۝٦۷

ما بى‌نصيب ماندگانيم.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ۝٦۸

آيا آبى را كه مى‌نوشيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ۝٦۹

آيا شما آن را از ابر فرو مى‌فرستيد يا ما فرو فرستنده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ۝۷۰

اگر مى‌خواستيم آن را تلخ مى‌گردانيديم. پس چرا سپاس نمى‌گوييد؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ۝۷١

آيا آن آتشى را كه مى‌افروزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ۝۷٢

آيا درختش را شما آفريده‌ايد يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ۝۷۳

ما آن را هشدارى و براى مسافران رهنورد، متاعى ساختيم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۷٤

به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝۷٥

پس سوگند به غروبگاه ستارگان.

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ۝۷٦

و اين سوگندى است -اگر بدانيد- بزرگ.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ۝۷۷

هر آينه، اين قرآنى است گرامى‌قدر،

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ۝۷۸

در كتابى مكنون.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ۝۷۹

كه جز پاكان دست بر آن نزنند.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۸۰

نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ۝۸١

آيا اين سخن را دروغ مى‌انگاريد؟

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ۝۸٢

و نصيب خود را در دروغ انگاشتن آن قرار مى‌دهيد؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ۝۸۳

پس چرا آنگاه كه جان به گلوگاه رسد،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ۝۸٤

و شما در اين هنگام مى‌نگريد، تكذيب نمى‌كنيد؟

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ۝۸٥

ما از شما به او نزديك‌تريم ولى شما نمى‌بينيد.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ۝۸٦

اگر قيامت را باور نداريد،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝۸۷

اگر راست مى‌گوييد، بازش گردانيد.

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝۸۸

اما اگر از مقربان باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ۝۸۹

براى اوست آسايش و روزى و بهشت پرنعمت.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹۰

و اما اگر از اصحاب سعادت باشد:

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹١

پس تو را از اصحاب سعادت سلام است.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝۹٢

و اما اگر از تكذيب‌كنندگان گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ۝۹۳

به آب جوشان مهمانش كنند،

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ۝۹٤

و به دوزخش درآورند.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝۹٥

اين سخن سخنى راست و يقين است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۹٦

پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى.