مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلضُّحَىٰ ۝١

سوگند به چاشتگاه (یا روز)

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ۝٢

و به شب گاهی که تیرگی افکند

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ۝۳

بدرودت نگفت پروردگارت و نه خشمگین شد

وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ۝٤

و همانا انجام بهتر است تو را از آغاز

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ۝٥

و هر آینه زود است دهدت پروردگارت تا خشنود شوی‌

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ۝٦

آیا نیافتت یتیمی پس جای داد

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ۝۷

و یافتت سر به گمی پس رهبری کرد

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ۝۸

و یافتت گرانباری (عیالمند) پس بی‌نیاز کرد

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ۝۹

اما یتیم را پس خشم نیار

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ۝١۰

و اما دریوزه را پس نران (یا نهیب نزن)

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ۝١١

و اما به نعمت پروردگار خویش پس زبان گشای‌