مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ۝١

سوگند به ستاره گاهی که فرود آید

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ۝٢

نه گمراه شد یار شما و نه گم گشت‌

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ۝۳

و نه سخن گوید از روی هوس‌

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ ۝٤

نیست آن جز سروشی که وحی شود

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ ۝٥

بیاموختش کسی که سخت‌نیروها است‌

ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ ۝٦

نیرومندی پس استوار شد

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ ۝۷

و او است بر افق فراتر

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ۝۸

سپس نزدیک شد پس فرود آمد

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ۝۹

تا شد اندازه پهنای دو کمان یا نزدیکتر

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ ۝١۰

پس وحی فرستاد بسوی بنده خویش آنچه وحی فرستاد

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ۝١١

دروغ نگفت دل آنچه را دید

أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ۝١٢

آیا ستیزه کنید با او بر آنچه می‌بیند

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ۝١۳

و هر آینه دید او را باری دیگر

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ ۝١٤

نزد درخت سدرة المنتهی‌

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ ۝١٥

که نزد آن است بهشت جایگاه‌

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ۝١٦

گاهی که پوشانید سدره را آنچه پوشانید

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ۝١۷

نلغزید دیده و نه سرکشی کرد

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ ۝١۸

همانا دید از آیتهای پروردگار خویش بزرگتر را

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ ۝١۹

آیا دیدید شما لات و عزّی‌

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ ۝٢۰

و منوة سیّمین دیگر را

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ ۝٢١

آیا شما را است نرینه و او را است مادینه‌

تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ ۝٢٢

این است آن هنگام بخش‌کردنی ناهنجار

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ ۝٢۳

نیست آن مگر نامهائی که نامیدید آنها را شما و پدران شما نفرستاده است خدا بدانها فرمانروائیی پیروی نکنند جز گمان را و آنچه هوس کند دلها و هر آینه بیامدشان از پروردگارشان راهنما

أَمْ لِلْإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ۝٢٤

یا انسان را است آنچه آرزو کند

فَلِلَّهِ ٱلْءَاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ ۝٢٥

پس خدا را است انجام و آغاز

۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ ۝٢٦

و بسا فرشتگانی در آسمانها که بی‌نیاز نگرداند شفاعتشان چیزی را مگر پس از آنکه دستور دهد خدا به هر که خواهد و خوشنود شود

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ تَسْمِيَةَ ٱلْأُنثَىٰ ۝٢۷

همانا آنان که ایمان نیارند به آخرت نامند فرشتگان را به نام (نامیدن) ماده‌

وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ ۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغْنِى مِنَ ٱلْحَقِّ شَيْـًۭٔا ۝٢۸

نیستشان بدان دانشی پیروی نکنند جز گمان را و همانا گمان بی‌نیاز نگرداند از حقّ چیزی را

فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝٢۹

پس روی برتاب از آنکه روی گردانید از یاد ما و نخواست جز زندگانی دنیا

ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱهْتَدَىٰ ۝۳۰

این است اندازه رسیدنشان به دانش همانا پروردگار تو داناتر است بدانکه گم شود از راهش و او است داناتر بدانکه راه یافت‌

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ لِيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ بِٱلْحُسْنَى ۝۳١

و خدا را است آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است تا پاداش دهد آنان را که بد کردند بدانچه کردند و پاداش دهد آنان را که نکو کردند به نکوئی‌

ٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌۭ فِى بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ۝۳٢

آنان که دوری گزینند گناهان بزرگ را و ناشایسته‌ها را (پرده‌دریها را) جز اندیشه گناه (یا گناه خرد) همانا پروردگار تو پهناور است آمرزش او و او داناتر است به شما گاهی که پدید آورد شما را از زمین و گاهی که شما نهان بودید در شکمهای مادران خویش پس خویشتن را نستائید (پاک نشمرید) او است داناتر بدانکه پرهیز کرد

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى تَوَلَّىٰ ۝۳۳

آیا دیدی آن را که روی برتافت‌

وَأَعْطَىٰ قَلِيلًۭا وَأَكْدَىٰٓ ۝۳٤

و بخشید اندکی و خودداری کرد

أَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ۝۳٥

آیا نزد او است علم ناپیدا پس او می‌بیند

أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِى صُحُفِ مُوسَىٰ ۝۳٦

یا آگهی داده نشد بدانچه در نامه‌های موسی است‌

وَإِبْرَٰهِيمَ ٱلَّذِى وَفَّىٰٓ ۝۳۷

و ابراهیم که وفا کردار است‌

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۝۳۸

که برندارد هیچ گنهباری بار دگری را

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ۝۳۹

و آنکه نیست انسان را جز آنچه بکوشد (یا بدود)

وَأَنَّ سَعْيَهُۥ سَوْفَ يُرَىٰ ۝٤۰

و آنکه کوشش او زود است دیده شود

ثُمَّ يُجْزَىٰهُ ٱلْجَزَآءَ ٱلْأَوْفَىٰ ۝٤١

پس پاداش داده شودش پاداش رساتر

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلْمُنتَهَىٰ ۝٤٢

و آنکه بسوی پروردگار تو است پایان‌

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ۝٤۳

و آنکه او است که بخندانید و بگریانید

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ۝٤٤

و آنکه او است که میرانید و زنده ساخت‌

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ ۝٤٥

و آنکه او آفرید دو جفت را نر و ماده‌

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ۝٤٦

از چکّه آبی گاهی که ریخته گردد

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ ۝٤۷

و آنکه بر او است پدیدآوردن دیگر

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ۝٤۸

و آنکه او بی‌نیاز کرد و نگاه داشت‌

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ ۝٤۹

و آنکه او است پروردگار شعری (ستاره است)

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ ۝٥۰

و آنکه او نابود ساخت عاد نخستین را

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ ۝٥١

و ثمود را بجای نگذارد

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ۝٥٢

و قوم نوح را از پیش که ایشان بودند ستمگرتر و سرکش‌تر

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ۝٥۳

و باژگون‌شدگان را فرود آورد

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ۝٥٤

پس پوشانیدش آنچه پوشانید

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ۝٥٥

پس به کدام نعمتهای پروردگار خویش می‌ستیزی‌

هَٰذَا نَذِيرٌۭ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ ۝٥٦

این است بیم‌دهنده از بیم‌دهندگان پیشین‌

أَزِفَتِ ٱلْءَازِفَةُ ۝٥۷

نزدیک گشت نزدیک شونده‌

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ۝٥۸

نیستش جز خدا گشاینده‌

أَفَمِنْ هَٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ۝٥۹

آیا از این داستان شگفت مانید

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ۝٦۰

و خندید و نگریید

وَأَنتُمْ سَٰمِدُونَ ۝٦١

و شمائید ناآگهان‌

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩ ۝٦٢

پس سجده کنید برای خدا و ستایش کنید