مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفًّۭا ۝١

سوگند بدانان که صف بندند صف بستنی‌

فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًۭا ۝٢

و آنان که برانند راندنی‌

فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكْرًا ۝۳

و بسرایندگان ذکر

إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌۭ ۝٤

همانا خدای شما است هر آینه یکی‌

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَٰرِقِ ۝٥

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنها است و پروردگار خاورها

إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ ۝٦

همانا آراستیم آسمان نزدیک را به زیور ستارگان‌

وَحِفْظًۭا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍۢ مَّارِدٍۢ ۝۷

و نگهداشتیمش از هر شیطانی گردنکش‌

لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍۢ ۝۸

نتوانند گوش دادن را بسوی گروه فرازین و پرتاب شوند از هر سوی‌

دُحُورًۭا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌۭ وَاصِبٌ ۝۹

راندگانند و ایشان را است شکنجه‌ای پیوسته‌

إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌۭ ثَاقِبٌۭ ۝١۰

مگر آنکو برباید ربودنی که از پی‌اش رود شهابی تیز

فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍۢ لَّازِبٍۭ ۝١١

پس بپرسشان آیا آنان سخت‌ترند در آفرینش یا آنکه ما آفریدیم همانا بیافریدیمشان از گِلی چسبنده‌

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ ۝١٢

بلکه شگفت ماندی و مسخره کنند

وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ ۝١۳

و گاهی که یادآوری شوند یاد نیارند

وَإِذَا رَأَوْا۟ ءَايَةًۭ يَسْتَسْخِرُونَ ۝١٤

و گاهی که بینند آیتی به مسخره گیرند

وَقَالُوٓا۟ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌ ۝١٥

و گویند نیست این جز جادویی آشکار

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝١٦

آیا گاهی که مُردیم و شدیم خاکی و استخوانهائی آیا مائیم برانگیختگان‌

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝١۷

آیا و پدران ما پیشینیان‌

قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ ۝١۸

بگو آری و شمائید سرافکندگان‌

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ ۝١۹

جز این نیست که آن یک راندن (یا یک خروش) است که ناگهان ایشانند نگرانانان‌

وَقَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ۝٢۰

و گفتند وای بر ما این است روز دین‌

هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۝٢١

این است روز جدا شدن که بودید بدان تکذیب می‌کردید

۞ ٱحْشُرُوا۟ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ ۝٢٢

گرد آرید آنان را که ستم کردند و همسرانشان را و آنچه را بودند می‌پرستیدند

مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ ۝٢۳

جز خدا پس رهبریشان کنید بسوی راه دوزخ‌

وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ ۝٢٤

و بازداشتشان کنید که ایشانند پرسش‌شدگان‌

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ۝٢٥

چه شود شما را که همدیگر را یاری نکنید

بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ۝٢٦

بلکه ایشانند در آن روز تسلیم‌شدگان‌

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ۝٢۷

و روی آورد برخی از ایشان به برخی پرسش‌کنان‌

قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ ۝٢۸

گفتند همانا شما بودید می‌آمدید ما را از راست‌

قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ ۝٢۹

گفتند بلکه نبودید شما گروندگان‌

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًۭا طَٰغِينَ ۝۳۰

و نبود ما را بر شما فرمانروائی بلکه بودید شما گروهی گردنکشان‌

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ ۝۳١

و راست آمد بر ما سخن پروردگار ما که مائیم همانا چشندگان‌

فَأَغْوَيْنَٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ ۝۳٢

پس گمراهتان کردیم که بودیم ما گمراهان‌

فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍۢ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ۝۳۳

پس آنانند در آن روز در عذاب شریک‌شدگان‌

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ ۝۳٤

همانا ما بدینسان کنیم با گنهکاران‌

إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ۝۳٥

که بودند گاهی که گفته می‌شد بدیشان نیست خدائی جز خدا کبر می‌ورزیدند

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍۢ مَّجْنُونٍۭ ۝۳٦

و می‌گفتند آیا ما رها کنیم خدایان خویش را برای شاعری دیوانه‌

بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝۳۷

بلکه آمد به راستی و تصدیق کرد به فرستادگان‌

إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ ۝۳۸

که شمائید همانا چشندگان عذاب دردناک‌

وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ۝۳۹

و کیفر نشوید جز آنچه بودید می‌کردید

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ۝٤۰

مگر بندگان خدا را ناآلودگان‌

أُو۟لَٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌۭ مَّعْلُومٌۭ ۝٤١

که آنان را است روزیی دانسته‌

فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ ۝٤٢

میوه‌هائی و آنانند گرامی‌داشتگان‌

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝٤۳

در باغستان نعمتها

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ ۝٤٤

بر تختهائی روی به روی‌

يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۭ ۝٤٥

گردانیده شود بر ایشان جامی از باده پدیدار

بَيْضَآءَ لَذَّةٍۢ لِّلشَّٰرِبِينَ ۝٤٦

تابناکی خوشکامی برای نوشندگان‌

لَا فِيهَا غَوْلٌۭ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ ۝٤۷

نه در آن است مستی (بیهشی و یا رنجی) و نه آنانند از آن بازگرفتگان‌

وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌۭ ۝٤۸

و نزد ایشان است کوته‌مژگانی درشت‌چشمان‌

كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌۭ مَّكْنُونٌۭ ۝٤۹

گوئیا تُخمهای ماکیانند به پرده پوشیدگان‌

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ۝٥۰

و روی آورد برخی از ایشان به برخی پرسش‌کنان‌

قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌۭ ۝٥١

گفت گوینده‌ای از ایشان که همانا بود مرا همنشینی‌

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ ۝٥٢

می گفت آیا توئی از راست پنداران (تصدیق‌کنندگان)

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ ۝٥۳

آیا گاهی که مُردیم و شدیم خاکی و استخوانهائی آیا مائیم هر آینه کیفردادگان‌

قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ۝٥٤

گفت آیا شمائید سربرآرندگان‌

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ ۝٥٥

پس سربرآورد پس نگریستش در میان دوزخ‌

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ ۝٥٦

گفت به خدا سوگند همانا نزدیک بود مرا سرنگون کنی‌

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ ۝٥۷

و اگر نبود نعمت پروردگار من هر آینه می‌بودم از احضارشدگان‌

أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ۝٥۸

آیا پس نیستیم ما مُردگان‌

إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ۝٥۹

جز مرگ نخستین را و نیستیم ما عذاب‌شدگان‌

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ۝٦۰

همانا این است آن رستگاری بزرگ‌

لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَٰمِلُونَ ۝٦١

به مانند این پس باید کنند کنندگان‌

أَذَٰلِكَ خَيْرٌۭ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ ۝٦٢

آیا این بهتر است پیشکشی یا درخت تلخکام زقّوم‌

إِنَّا جَعَلْنَٰهَا فِتْنَةًۭ لِّلظَّٰلِمِينَ ۝٦۳

همانا ما گردانیدیمش گرفتاریی برای ستمگران‌

إِنَّهَا شَجَرَةٌۭ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ ۝٦٤

هر آینه آن درختی است که برون آید در تهِ دوزخ‌

طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ ۝٦٥

شکوفه (یا میوه) آن همچون سرهای دیوان (شیاطین)

فَإِنَّهُمْ لَءَاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٦٦

هر آینه ایشانند از آن خورندگان پس شکمها را از آنند آکندگان‌

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًۭا مِّنْ حَمِيمٍۢ ۝٦۷

سپس ایشان را است بر آن آمیخته از آبی جوشان‌

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ ۝٦۸

پس بازگشت ایشان است همانا بسوی دوزخ‌

إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ ۝٦۹

که ایشان یافتند پدران خویش را گمراهان‌

فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ ۝۷۰

پس ایشانند در پی آنان (پا بر نشان پایهای آنان) شتابندگان‌

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۷١

و همانا گمراه شدند پیش از ایشان بیشتر پیشینیان‌

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ۝۷٢

و همانا فرستادیم در ایشان ترسانندگانی‌

فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ ۝۷۳

پس بنگر چگونه بود فرجام بیم‌دادگان‌

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ۝۷٤

جز بندگان خدا آن پاکشدگان (ناآلودگان)

وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌۭ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ ۝۷٥

و همانا خواند ما را نوح پس چه خوبند پاسخ‌دهندگان‌

وَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ۝۷٦

و رها ساختیمش با خاندانش از اندوه بزرگ‌

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ ۝۷۷

و گردانیدیم نژادش را بازماندگان‌

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ۝۷۸

و گذاردیم بر او در پس آیندگان‌

سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍۢ فِى ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۷۹

سلامی بر نوح در جهانیان‌

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ۝۸۰

همانا بدینسان پاداش دهیم به نکوکاران‌

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝۸١

که او است همانا از بندگان ما مؤمنان‌

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ۝۸٢

سپس غرق ساختیم دگران را

۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ ۝۸۳

و هر آینه از پیروان وی است ابراهیم‌

إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍ ۝۸٤

گاهی که آمد پروردگار خویش را با دلی سالم‌

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ ۝۸٥

هنگامی که گفت به پدر خویش و قومش چه را می‌پرستید

أَئِفْكًا ءَالِهَةًۭ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ ۝۸٦

آیا به دروغ خدایانی را جز خدا خواهید

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۸۷

آیا چیست گمان شما به پروردگار جهانیان‌

فَنَظَرَ نَظْرَةًۭ فِى ٱلنُّجُومِ ۝۸۸

پس نگریست نگریستنی در ستارگان‌

فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌۭ ۝۸۹

پس گفت همانا منم بیمار

فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ ۝۹۰

پس روی برتافتد از او پشت‌کنندگان‌

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ۝۹١

پس خرامید (خزید) بسوی خدایان ایشان پس گفت چرا نمی‌خورید

مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ ۝۹٢

چه شود شما را که سخن نگوئید

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ ۝۹۳

پس روی آورد بر ایشان می‌نواخت با دست راست‌

فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ ۝۹٤

پس روی آوردند بسویش به انبوه دوندگان‌

قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ۝۹٥

گفت آیا می‌پرستید آنچه را می‌تراشید

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ۝۹٦

و خدا آفریدتان با آنچه می‌سازید

قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَٰنًۭا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ ۝۹۷

گفتند بنیاد نهید برایش بنیانی پس بیفکنیدش در دوزخ‌

فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًۭا فَجَعَلْنَٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ ۝۹۸

و خواستند بدو نیرنگی را پس گردانیدیمشان پست‌شدگان‌

وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ ۝۹۹

گفت همانا می‌روم بسوی پروردگار خویش زود است رهبریم کند

رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ۝١۰۰

پروردگارا ببخش مرا از شایستگان‌

فَبَشَّرْنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٍۢ ۝١۰١

پس نویدش دادیم به پسری خردمند

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ ۝١۰٢

تا گاهی که رسید با وی کوشش (یا دویدن را) گفت ای پسرک من همانا دیدم در خواب که می‌کشمت پس بنگر تا چه می‌بینی گفت ای پدر بکن آنچه را فرمان می‌شوی زود است بیابیم اگر خدا خواهد از شکیبایان‌

فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ ۝١۰۳

تا گاهی که گردن نهادند هر دو

وَنَٰدَيْنَٰهُ أَن يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ ۝١۰٤

و افکندش به پیشانی و خواندیمش ای ابراهیم‌

قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ۝١۰٥

همانا راست آوردی خواب را ما بدینسان پاداش دهیم نیکوکاران‌

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَٰٓؤُا۟ ٱلْمُبِينُ ۝١۰٦

این است هر آینه آن آزمایش آشکار

وَفَدَيْنَٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍۢ ۝١۰۷

و فدیه دادیمش به کشتنیی بزرگ‌

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ۝١۰۸

و بازگذاردیم بر او در آیندگان‌

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ ۝١۰۹

سلامی بر ابراهیم‌

كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ۝١١۰

چنین پاداش دهیم نیکوکاران را

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝١١١

همانا او است از بندگان ما مؤمنان‌

وَبَشَّرْنَٰهُ بِإِسْحَٰقَ نَبِيًّۭا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ۝١١٢

و نوید دادیمش به اسحق پیمبری از شایستگان‌

وَبَٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌۭ وَظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌۭ ۝١١۳

و برکت نهادیم بر او و بر اسحق و از نژاد آنان است نکوکاری و ستمگری بر خویشتن آشکار

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ۝١١٤

و همانا منّت نهادیم بر موسی و هارون‌

وَنَجَّيْنَٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ۝١١٥

و رهاشان ساختیم و قومشان را از اندوه بزرگ‌

وَنَصَرْنَٰهُمْ فَكَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ ۝١١٦

و یاریشان کردیم پس شدند چیرگان (پیروزمندان)

وَءَاتَيْنَٰهُمَا ٱلْكِتَٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ ۝١١۷

و بدیشان دادیم نامه روشن‌

وَهَدَيْنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ ۝١١۸

و رهبریشان کردیم به راهی راست‌

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْءَاخِرِينَ ۝١١۹

و بازگذاردیم بر ایشان در بازماندگان‌

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ۝١٢۰

سلام بر موسی و هارون‌

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ۝١٢١

بدینسان پاداش دهیم به نکوکاران‌

إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝١٢٢

همانا بودند آنان از بندگان ما گروندگان‌

وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١٢۳

و همانا الیاس است از فرستادگان‌

إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ ۝١٢٤

گاهی که گفت به قوم خویش چرا پرهیزکاری نکنید

أَتَدْعُونَ بَعْلًۭا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَٰلِقِينَ ۝١٢٥

آیا می‌خوانید بعل را و می‌گذارید (رها کنید) بهترین آفرینندگان‌

ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١٢٦

خدا را پروردگار شما و پروردگار پدران شما پیشینیان‌

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ۝١٢۷

پس دروغش پنداشتند و همانا ایشانند فراخواندگان (احضارشدگان)

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ۝١٢۸

مگر بندگان خدا ناآلودگان‌

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ۝١٢۹

و بازگذاردیم بر او در آیندگان‌

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ ۝١۳۰

سلامی بر آل یاسین (یا خاندان الیاس)

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ۝١۳١

که ما بدینسان پاداش دهیم نیکوکاران‌

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ۝١۳٢

همانا او است از بندگان ما گروندگان‌

وَإِنَّ لُوطًۭا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١۳۳

و هر آینه لوط است از فرستادگان‌

إِذْ نَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ۝١۳٤

هنگامی که رهانیدیم خود و خاندانش را همگان‌

إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ ۝١۳٥

مگر پیرزنی در بازماندگان‌

ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ۝١۳٦

سپس سرنگون ساختیم دگران را

وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ ۝١۳۷

و هر آینه شما می‌گذرید بر ایشان بامداد

وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ۝١۳۸

و به شب پس آیا بخرد نمی‌یابید

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١۳۹

و همانا یونس است از فرستادگان‌

إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ۝١٤۰

گاهی که گریخت بسوی کشتی آکنده‌

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ ۝١٤١

پس تیر گرفت پس شد از فروافتادگان (انداختگان)

فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌۭ ۝١٤٢

پس فرو بردش ماهی و او بود نکوهیده‌

فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ ۝١٤۳

پس اگر نبود از تسبیح‌گویان‌

لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ ۝١٤٤

هر آینه می‌ماند در شکمش تا روزی که برانگیخته شوند

۞ فَنَبَذْنَٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌۭ ۝١٤٥

پس افکندیمش به دشت و او بود بیمار

وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةًۭ مِّن يَقْطِينٍۢ ۝١٤٦

و رویانیدیم بر او درختی را از کدو

وَأَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ مِا۟ئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ۝١٤۷

و فرستادیمش بسوی صد هزار تن بلکه می‌افزودند

فَـَٔامَنُوا۟ فَمَتَّعْنَٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍۢ ۝١٤۸

پس ایمان آوردند پس بهره‌مندشان ساختیم تا زمانی‌

فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ ۝١٤۹

پس بپرسشان آیا پروردگار تو را است دختران و ایشان را است پسران‌

أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثًۭا وَهُمْ شَٰهِدُونَ ۝١٥۰

یا آفریدیم فرشتگان را ماده‌گانی و ایشانند گواهان‌

أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ۝١٥١

همانا ایشان از دروغ پردازیشان گویند

وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ ۝١٥٢

خدا را است فرزندی و همانا ایشانند دروغگویان‌

أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ ۝١٥۳

آیا برگزیده است دختران را بر پسران‌

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ۝١٥٤

چه شود شما را چگونه حکم کنید

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ۝١٥٥

آیا یادآوری نمی‌شوید

أَمْ لَكُمْ سُلْطَٰنٌۭ مُّبِينٌۭ ۝١٥٦

آیا شما را است فرمانروائی آشکار

فَأْتُوا۟ بِكِتَٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝١٥۷

پس بیارید کتاب خویش را اگر هستید راستگویان‌

وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًۭا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ۝١٥۸

و بنهادند میان او و میان پریان پیوندی و هر آینه دانند پریان که ایشانند احضارشدگان‌

سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ۝١٥۹

پس منزّه است خدا از آنچه می‌ستایند

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ۝١٦۰

مگر بندگان خدا ناآلودگان‌

فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ۝١٦١

همانا شما و آنچه می‌پرستید

مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَٰتِنِينَ ۝١٦٢

نیستید بر آن فریب‌دهندگان‌

إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ ۝١٦۳

مگر آن را که او است چشنده دوزخ‌

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ ۝١٦٤

و نیست از ما مگر او را است پایگاهی دانسته‌

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ ۝١٦٥

و هر آینه مائیم صف‌کشندگان‌

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ ۝١٦٦

و همانا مائیم تسبیح‌کنندگان‌

وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ ۝١٦۷

و هر چند (یا همانا) بودند می‌گفتند

لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًۭا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١٦۸

که اگر می‌بود نزد ما یادآوریی از پیشینیان‌

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ۝١٦۹

هر آینه می‌بودیم بندگان خدا ناآلودگان‌

فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ۝١۷۰

پس کفر ورزیدند بدان پس زود است بدانند

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١۷١

و هر آینه سبقت گرفت سخن ما به بندگان ما فرستادگان‌

إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ ۝١۷٢

که ایشانند همانا یاری‌شدگان‌

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَٰلِبُونَ ۝١۷۳

و همانا سپاه ما آنانند پیروزمندان‌

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ۝١۷٤

پس روی برتاب از ایشان تا هنگامی‌

وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ۝١۷٥

و بنگرشان که زود است می‌نگرند

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ۝١۷٦

آیا به عذاب ما شتاب خواهند

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ ۝١۷۷

تا گاهی که فرود آید به ساحت ایشان پس چه زشت است بامداد بیم‌دادگان‌

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ۝١۷۸

و پشت کن بر ایشان تا زمانی‌

وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ۝١۷۹

و بنگر که زود است می‌نگرند

سُبْحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ۝١۸۰

منزّه است پروردگار تو پروردگار عزّت از آنچه می‌ستایند

وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ ۝١۸١

و سلامی بر فرستادگان‌

وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝١۸٢

و سپاس خدای را بر پروردگار جهانیان‌